828
Там же, с. 218—219.
Митрополит Ювеналий. Канонизация святых в русской православной церкви // Поместный Собор русской православной церкви. Т. 1. М., 1990, с. 134.
Игум. Дамаскин (Орловский). Алексий // ПЭ. Т. 1, с. 659—660; Житие святого блаженного Василия Кадомского // Вышен–ский паломник. 1997. № 3, с. 16; ср.: ПЭ. Т. 7, с. 62—63.
Никольский И. Андрей Ильич Огородников блаженный, симбирский юродивый. Симбирск, 1902.
БагдасаровР. Технология юродства // Багдасаров Р. За порогом. М., 2003, с. 165—166. О том, скольких людей причисляли к юродивым, например, в крохотном городе Шадринске, см.: Тимофеев В. П. Царство Божие — царство всех // Шадринская старина. Шадринск, 1994, с. 65—72. Новые юродивые обнаруживаются в Рязани (Святые и праведники земли Рязанской. Рязань, 2000, с. 48—55, 241—245, 323—324), Вологде («Комсомольская правда», 20 марта 2002 г.) и т. д.
Трубецкой Е. «Иное царство» и его искатели в русской народной сказке // Литературная учеба. Кн. 2. 1990, с. 112, 115. Позднее такое объяснение становится общим местом: Thompson Е. М. The Archetype of Fool in Russian Literature // Canadian Slavonic Papers. V. 15. № 3. 1973, p. 256—258; Панченко. Смех, с. 101.
Жевахов Н. Д. Воспоминания. Т. 1. М., 1993, с. 200—203.
Heller В. La legende judeo‑chretienne du compagnon au Paradis// Revue des etudesjuives. V. 55. 1908, p. 216—217.
Alexander‑Frizer T. The Pious Sinner. Tubingen, 1991, p. 101.
Ibid., р. 87—88, 118.
Encyclopedic de L’Islam. V. 4. Paris, 1978, p. 1328.
Amedror H. F. An Unidentified Manuscript by Ibn‑al‑Jauzi // The Journal of the Royal Asiatic Society. 1907, January, p. 35.
Loosen P. Die Weisen Narren des Naisaburi // Zeitschrift fur Assyriologie. Bd. 27. 1912. S. 207—208. Впрочем, в некоторых вариантах легенды «безумца» зовут Абу–Наср.
Ibid., S. 215.
Легенда о Бахлуле и Харун ар–Рашиде была как бы воспроизведена в реальном эпизоде встречи дервиша Шейх–Сачлу Длинноволосого с султаном Мехмедом (см.: UbiciniA. Lettres sur la Turquie. V. 1. Paris, 1851, p. 115).
Das Meer der Seele. Mensch, Welt und Gott in den Geschichten des Fariduddin Attar / Von H. Ritter. Leiden, 1955 (далее: Das Meer), S. 107—121, bes. 109.
Ibid., S. 113.
Dermengham Е. Vies des saints musulmans. Paris, 1981, p. 243.
Harlmann R. As‑Sulami’s Risalat al‑Malamatiya // Der Islam. Bd. 8. 1918, S. 198.
Ср.: Mole M. Les mystiques musulmans. Paris, 1965, p. 10—12.
Ibid., p. 41— 43.
Nicholson R. Studies in Islamic Mysticism. Cambridge, 1921, p. 6.
Ritter H. Muslim Mystics Strife with God // Oriens. V. 5. 1952, № l, p. 8—12.
Wensinck A. J. New Data Concerning Syriac Mystic Literature. Amsterdam, 1923, p. 16—19.
Dols M. W. Majnun: The Madman in Medieval Islamic Society. Oxford, 1992, p. 376—379.
Mole M. Les mystiques musulmans, p. 10—12.
Goldziher I. Le dogme et le loi de Г Islam. Paris, 1920, p. 140.
Nicholson R. The Tadhkiratu Γ–Awliya of Shaykh Faridu’ d‑Din Attar. V. 1. London, 1905, p. 146.
ТримингэмДж. С. Суфийские ордены в исламе. М., 1989, с. 275.
Там же, с. 132.
Das Meer, S. 166; Bausani A. Note sul «Pazzo sacro» nell’ Islam // Studi e materiali di storia della religioni. V. 29. 1958, p. 99; Brunei R. Le monachisme errant dans l’lslam. Paris, 1955, p. 165; Dols M. W. Majnun, p. 366—422.
Das Meer, S. 287.
Riller H. Muslim Mystics Strife with God, p. 13.
Dols M. W. Majnun, p. 403.
The Kashf al‑Mahjub. The Old Persian Treaties on Sufism / Ed. R. Nicholson. London, 1976 (далее в главе ссылки на эту работу даются в тексте).
Dols M. W. Majnun, p. 387.
Эта область была «питательной средой для экстатической религиозности и корпоративно–религиозной жизни» (Taschner F. Beitrage zur Geschichte des Achis in Anatolien // Islamica. V. 4. 1929, S. 14).
Meier F. Рец. на: Abu’l‑Ila Afifi. Al‑malamatiyya. Kairo, 1945 // Oriens. V. I. 1948, p. 373—375.
Тримингэм Дж. С. Суфийские ордены в исламе, с. 51. Русский купец XVII в. Федор Котов описал иранских «юродивых» весьма похожими на «похабов», см.: Хождение купца Федора Котова в Персию. М., 1958, с. 47.
Rastogi Т. С. Islamic Mysticism Sufism. New Dehli, 1982, p. 27—28.
Rizvi S. A. A. A History of Sufism in India. V. 1. New Dehli, 1978, p. 379.
Dols M. W. Majnun, p. 407—498.
Тримингэм Дж. С. Суфийские ордены в исламе, с. 276—277.
Yazici Т. Kalandariyya// Encyclopedic de l’lslam. V. 4. Paris, 1978, col. 493—495; ТримингэмДж. С. Суфийские ордены в исламе, с. 43, 87; Mujeed М. The Indian Muslims. London, 1967, p. 303 etc.
Tafur Pero. Travels and Adventures, 1435—1439 / Transl. M. Letter. London, 1926, p. 71—72.
Winter M. Society and Religion in Early Ottoman Egypt. New Brunswick, 1982, p. 113—116.
Ср.: Raslogi Т. C. Islamic Mysticism Sufism, p. 56.
Dols M. W. Majnun, p. 413—415.
Ubicini М. A. Lettres sur la Turquie, p. 117.
Arduss J., Epstein L. The Saintly Madman in Tibet // Himalayan Anthropology. The Indo‑Tibetan Interface / Ed. J. F. Fisher. The Hague; Paris, 1978, p. 327—338.
Pasupata Sutram / Transl. Haripada Chakraborti. Calcutta, 1970, p. 8—15.
Ingalls D. Cynics and Pasupatas. The Seeking of Dishonour // Harvard Theological Review. V. 55. 1962, p. 286—291.
Ibid., p. 293. Автор противопоставляет их киникам и выводит оба течения из шаманизма (р. 296—297).
«Намеренная имморальность» индийских аскетов вообще — довольно известное явление (см.: Holek F. Some Observations on the Motives and Purposes of Ascetism in Ancient India // Asiatische Studien. Bd. 23. 1969, S. 45).
Lieu S. N. С. The Holy Men and Their Biographers in Early Byzantium and Medieval China // Maistor. Classical, Byzantine and Renaissance Studies for R. Browning / Ed. A. Moffatt. Canberra, 1984, p.126—127.
Syrkin A. On the Behavior of the «Fools for Christ’s Sake» // History of Religions. V. 22. №2. 1982, p. 161—171; Feuerstein G. Holy Madness: The Shock Tactics and Radical Teachings of Crazy‑Wise Adepts, Holy Fools, and Rascal Gurus. New York, 1990, p. 205—206.
51 Lieu S. N. С. The Holy Men, p. 124—125.
Auguslini Sermo 681 I PL. V. 38. 1865, col. 436—437.
В частности, тот специфической вид святого безумия, который существовал в древней Ирландии и именовался geiltah, не имеет ничего общего с юродством, поскольку был лишь экстремальной формой покаяния см.: Михайлова Т. А. Ирландское предание о Суибне безумном или взгляд из XII в. в VII. М., 1999, с. 322—327.
Ambrosii Mediolanensis Opera / Ed. G. Schenkel. V. 2. Lipsiae, 1897, p. 18. В Византии практика исповеди в несуществующих грехах не являлась распространенной формой самоумаления. Про средневековых юродивых мы такого не знаем вообще.
Fritz J. — M. Le discours du fou au Moyen Age (Xlle‑XHIe s.). Paris, 1992, p. 316.
Conversio s. Afrae / Ed. B. Krusch // Monumenta Germaniae Historica. Scriptores rerum Merovingicarum. T. 2. Hannover, 1896, p. 55.
Cm.: Dorn E. Der siindinge Heilige in der Legende des Mittelalters. Miinchen, 1967, S. 74—90.
Gougaud L. Mulierum consortia: 1’etude sur le syneisaktisme chez les ascetes celtiques // Uriu. V. 9. 1921/1923, p. 148—150; Reynolds R. Virgines Subintroductae in Celtic Christianity // Harvard Theological Review. V. 61. 1968, p. 552—563.
Giraldus Cambrensis. Gemma ecclesiastica. II, 15 / Ed. T. S. Brewer. V. 3. London, 1863, p. 235; cf.: Willelmi Malmesburiensis De gestis pontificum Anglorum I I PL. V. 179. 1855, col. 1654.